top of page

Paarden in de verkoop


Paarden in de Verkoop.

Naast mijn Sjaan en Dorata heb ik nog een quarter genaamd Chap en de Haflinger Noah. Alweer 4 jaar geleden kocht ik deze van een vriendin omdat ik dacht dat ik dan wel de tijd zou gaan vinden om erop te rijden. De eerste weken na de aankoop begon ik voorzichtig met rijden en mijn lieve dikke Noah gaf geen enkel probleem. Ook chap stond gretig te wachten totdat hij werd opgezadeld en de eerste 5 minuten waren ook voor hem gesneden koek. Ik besloot even in draf over te gaan en hoorde het paard zwaar gaan ademen. Niet raar voor een erg dik dier dat al maanden, zo niet jaren geen beweging had gehad. Chap bleek het moe worden helemaal niet als prettig te ervaren en ik voelde dat hij een enorme spanning op begon te bouwen. Even later begon hij voorzichtig met zijn kont te gooien en kneep daarbij zijn oren plat in zijn nek. Ik heb genoeg ervaring met paarden om te weten dat dit een voorteken is van veel meer geweld en dat ging ik nooit van hem winnen. De dagen daarop volgend zadelde ik hem iedere dag op en telkens wanneer hij begon te protesteren vroeg ik nog 5 minuten extra van hem ervoor zorgend dat het niet tot een echte uitbarsting zou komen. Hopende dat hij het rijden als prettig zou gaan ervaren was ik me er toen al van bewust dat dit veel tijd zou gaan kosten. Tijd die ik uiteindelijk niet bleek te hebben.

Twee jaar geleden besloot ik dus de paarden te gaan verkopen. Beide dieren waren nog te jong om werkeloos in de wei te staan. Wel wilde ik eerlijk aangeven wat de problemen van de quarter waren dus ook dat vermeldde ik in de advertentie. Direct kreeg ik veel reactie op Chap en in ieder telefoongesprek met een potentiële eigenaar vertelde ik dat hij nog een behoorlijke training nodig had. Enkele dagen later kreeg ik bezoek van 3 cowboys die maar liefst 1,5 uur hadden gereden om naar het paard te komen kijken. Samen met hen liep ik naar de wei waar Chap stond. “Nou dat is um dan” zei ik. Ja maar we willen ook zien hoe hij is onder het zadel was het antwoord, we hebben niet voor niets een lange reis gemaakt. Ik vertelde hen nogmaals dat het paard niet goed te rijden was maar een van de cowboys met jarenlange ervaring, trainde paarden en wilde het wel proberen. Dus uiteindelijk bracht ik Chap met zijn vriendje Noah naar de stallen, alleen dat was al een uitdaging en zadelde hem vervolgens op. Chap is een beer van een paard en hij had blijkbaar de trainer ook geïmponeerd met zijn verschijning want deze keek mij inmiddels vertwijfeld aan. “Je kunt erop” zei ik maar hij wilde liever eerst longeren. Dat bleek een probleem voor chap want het paard wist absoluut niet wat hij moest doen. Kennelijk is longeren geen onderdeel van het natural horsemanship waarmee men het paard jarenlang had lastiggevallen. Toen ik het paard zag panikeren besloot ik in te grijpen en hen te vertellen dat hij niet begreep wat er van hem werd verwacht en ik gaf aan dat het beter was gewoon op te stappen. "Maar ik ben niet zo goed verzekerd", piepte de man waarvoor het paard uiteindelijk was bestemd. Gedrieën keken de mannen mij aan waarbij ook de trainer geen aanstalten nam om in het zadel te klimmen. Terwijl Chap keurig stond te wachten vond ik dat met name voor hem erg sneu. Ik besloot zelf te gaan rijden en maakte snel maar onzichtbaar een schietgebedje. Maar liefst 20 minuten gingen Chap en ik in stap en draf de bak door. Galop sloeg ik even over omdat ik verwachtte dat Chap me daarop zou afrekenen. De mannen waren niet overtuigd en gingen er thuis nog even over nadenken.

Enkele weken later kreeg ik een dame die graag met Chap wilde fluisteren. Ze had een fantastisch contact met paarden want ze was hyper gevoelig. Rijden deed ze niet want dat vond ze zielig en onnatuurlijk. De perfecte match zou je denken. Toen we echter in de wei stonden en ze een poging deed met Chap te praten gaf hij haar een enorme dreun met zijn hoofd. Er was duidelijk geen klik en ook deze dame droop af.

Onlangs staat Chap opnieuw op internet en ik moet zeggen dat de situatie met hem er niet op is vooruit gegaan. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat het paard een goed karakter heeft, ontbreekt het hem aan ieder respect voor mensen. Ik krijg een appje van iemand die bijzonder geïnteresseerd is. Of ik meer foto's wil sturen en dat doe ik. “Wil je ook ruilen” is de volgende vraag. Eigenlijk niet antwoord ik. Maar ik heb iets bijzonders zegt de man en ik ben best benieuwd naar zijn bijzondere paard. Direct ontvang ik een tiental foto, s en als ik deze open zie ik geen prachtig paard maar een opblaasbare kano en allerlei toebehoren. Ruilen van hobby is hierbij denk ik de bedoeling maar helaas het kanoën is niet zo aan mij besteed.


** Deze prachtige foto is genomen door een Esteban uit Navarra die onlangs mijn huis bezocht

194 views0 comments

Recent Posts

See All

Rosa

Noia

bottom of page